چهار شنبه  ۷ آذرماه

امروز نه بیرون زدم نه تنوانستم چیزی بنویسم

اما یک دو بیتی را نویسنده وبلاگ عطش زار نشانم داد که  در کامنت ها برایش فرستاده بودند اینجا می آورم 

خونه دلم ز بس که غم يار می خوره
صد «بيست سال»ـه حسرت دیدار می خوره
مثل شما مدینه نرفتم، ولی ببین
می میرم آآآآآآآآی ... در که به دیوار می خوره ...

یاد ما هم باشید ...

سه شنبه  ۶ آذرماه

نماز صبح امروز را مسجدالنبی خواندم، هوا سرد و همراه با کمی سوز، آنقدر که هراز چندگاهی  نفس بخار شده، از درون ماسک ، شیشه های عینک را کدرمی کند.

یک افغانستانی با سیبیل های بنا گوش در رفته و عمامه سفید کلاغ مانند و لباس محلی گرم گرفت، با صحبت به زبان اشاره .

اول خواست بچه ها از او عکس بگیرند، بعد مرا در آغوش گرفت و چشمش را به قطره اشکی هم تر کرد، سنی بود و فارسی می دانست . اهل کابل و اسمش حاج اسماعیل .اما خود را به ندانستن می زد عین بچه گمشده به من چسبیده بود و این شده بود مایه شوخی دوستان.

دستش را گرفتم که بیا  برویم بقیع که قبر امامان و است و الخ ... که چند قدمی آمد اما دفتر تلفنی از جیب بیرون کشید و من به خیال اینکه از من شماره تلفن می خواهد، دست به قلم شدم. 

 سه انگشت میانی گره زده انگشت کوچک و انگشت شصت را سیخ کرده بود دم گوشش و دهنش  و می گفت الو حاج مصطفی ..

دست آخر فهمیدم دنبال یک موبایل مجانی است که به بچه محلی هایش زنگ بزند.

من هم که اول صبحی با خودم موبایل نبرده بودم پس دوستی ما دیری نکشید و ول کرد و رفت.

این افغانستانی ها حج شان با عموم حجاج کشورهای دیگر خصوصا ایرانی ها تفاوت دارد، خیلی از این ها حج را تقریبا مجانی تمام می کنند، یک هفته ای می آیند مکه در ایام تشریق و آن را هم در کنار خیابان ها یا کنار دستشویی های بزرگ مسجدالحرام می خوابند و سبلیل ( یعنی غذای خیراتی ) می خورند.

اگر هم شد سری به مدینه می زنند و زیارت می کنند. بگذریم ...

بقیع رفتم .

امروز از جانب خودم سلام نمی دادم.

فقط سلام رساندم و به حضرات گفتم که دوستان منتظرالدیدارند.

در بقیع کاروان ها دسته دسته ایستاده اند و روحانی و مداح آرام  برایشان روضه

 می خواند.

اشک ها تند و تند سر می خورند  و می ریزند پائین ... اگر وسعم بود همه را برای خودم جمع می کردم.

بقیع اگر چه زمینش خاکی است اما گنجیه ای از دُر اشک های دل شکسته هاست.